Badanie przeprowadzone przez lidera usług kadrowo-płacowych na świecie, firmę ADP, wskazuje, że nie wszyscy polscy pracownicy czują się docenieni przez pracodawców. Zgodnie z wynikami raportu „People at Work 2021: A Global Workforce View”, niespełna 6 na 10 pracowników ma poczucie, że ich praca spotyka się z uznaniem szefa.

– Do niedawana głównym źródłem docenienia pracowników przez pracodawców były premie, podwyżki lub awanse. Obecnie, ze względu na inflację, rynek pracownika oraz rosnące koszty pracy, finansowe docenienie pracownika stało się elementem przetargowym w zakresie świadczenia pracy. Chociaż pieniądze wciąż są ważnym argumentem w dyskusji o zatrudnienie, to jednak inne czynniki zyskują na znaczeniu – mówi psycholog Mind Health – Centrum Zdrowia Psychicznego, mgr Gabriela Droździel. – Oczywiście, pandemia również przewartościowała dotychczasowe benefity pracownicze, ważniejsze stało się zdrowie psychiczne pracowników. W wyniku tego coraz bardziej oczekiwanym przez pracowników motywatorem i oznaką troski ze strony pracodawcy będzie zaoferowanie pracownikom i ich rodzinom dostępu do opieki w obszarze zdrowia psychicznego. Pracodawcy, którzy zauważą tę potrzebę, znacznie zwiększą swoją konkurencyjność na rynku pracy.

– W obliczu niskiej stopy bezrobocia i dużej konkurencyjność na rynku pracy coraz ważniejsze stają się wartości bliskie organizacji oraz ogólne samopoczucie pracowników. Chociaż wydawało się, że pandemia ponownie postawi pracodawców w centrum, to jednak zmiana ta była wyłącznie chwilowa – mówi Anna Barbachowska, HR Business Partner w ADP Polska. – Popyt na rynku pracy oraz coraz większa otwartość pracowników na zmianę zawodu sprawiają, że utrzymanie kadry w firmie to dla pracodawców coraz większe wyzwanie. Do tego niewątpliwie potrzebne są elastyczność godzin pracy, benefity pozapłacowe oraz podkreślanie wagi pracy każdego członka zespołu – dodaje ekspertka ADP Polska.

– Ludzie są istotami stadnymi, z tego też względu istotne jest dla nas poczucie przynależności i bezpieczeństwa. Pracownik, który wspiera firmę, utożsamia się z jej wartościami, znacznie częściej jest wobec niej lojalny, bardziej pracowity i zmotywowany. Dla takiego pracownika największym docenieniem będzie zauważenie, podziękowanie za codzienną pracę – czy to w postaci prostego „dziękuję”, czy też przydzielając lepszego klienta, atrakcyjniejsze zadania lub opłacając wybrane przez pracownika szkolenie. Musimy też pamiętać, że nowe pokolenie, wkraczające dopiero na rynek pracy, w swoim życiu kieruje się możliwością rozwoju oraz elastycznością w odniesieniu do codziennych zadań. To właśnie inwestowanie w relację z pracownikiem może budować jego lojalność i motywować go do pracy – podsumowuje psycholog Mind Health – Centrum Zdrowia Psychicznego, mgr Gabriela Droździel.

Pracodawco, doceń pracownika!

Z danych ADP wynika, że najbardziej docenieni w pracy czują się ci zaliczani do grupy pracowników umysłowych, mianowicie specjaliści IT i telekomunikacji (58 proc.). Następnie przedstawiciele branży budowlanej (57 proc.). Najmniej doceniani są natomiast pracownicy
z sektora produkcyjnego (50 proc.), a także osoby zatrudnione w ochronie zdrowia i edukacji (po 48 proc.). Pod względem wielkości firmy, najbardziej docenieni za swój wkład w pracę czują się pracownicy przedsiębiorstw zatrudniających 1-9 osób (55 proc.), a najmniej – dużych firm, zatrudniających ponad 500 osób (50 proc.).

– Obecnie na rynku jest wiele ofert dla specjalistów związanych z branżami cyfrowymi, co w dużym stopniu może wpływać na to, że przedstawiciele tych zawodów spotykają się z uznaniem w organizacjach. Także ta branża słynie z najwyższych wynagrodzeń dla osób rozpoczynających swoją drogę zawodową – mówi szefowa pionu zarządzania zasobami ludzkimi w ADP Polska, Anna Barbachowska. – Z kolei osoby zatrudnione w instytucjach państwowych, tj. oświata i ochrona zdrowia, często bywają niedoceniane, nie tylko płacowo, ale także pod względem kompetencji, co w ogólnym rozrachunku może wpływać na to, jak te grupy zawodowe postrzegają swoje stanowiska i miejsca pracy – dodaje Barbachowska.

Choć w najbliższych miesiącach to pracownicy mają stanowić o sile przedsiębiorstwa, ale ich samopoczucie pozostawia wiele do życzenia. Pandemia COVID-19 uwypukliła problemy na linii zatrudniony-przełożony i postawiła przed kadrą kierowniczą nowe wyzwania.

Jak wskazują wyniki badania „People at Work 2021: A Global Workforce View” przeprowadzonego przez firmę ADP, światowego lidera usług kadrowo-płacowych, niemal 40 proc. Polaków uważa, iż ich pracodawca w trakcie pandemii nie zapewnił im finansowego well-beingu, czyli komfortu psychicznego wynikającego z poczucia bezpieczeństwa finansowego. Z kolei 24 proc. uczestników ankiety „Candidate Pulse” autorstwa firmy Michael Page stwierdziło, że ze względu na pracę zdalną towarzyszy im poczucie izolacji. Okazuje się jednak, że to nie samotność jest największą bolączką pracowników. 50 proc. badanych przyznało, że podczas pandemii czuje większą presję ze strony pracodawcy niż wcześniej, a 49 proc. jest zdania, że ich praca nie jest wystarczająco doceniana. Zaburzenia w harmonii work-life balance zauważyło ponad 40 proc. respondentów[1]. Z drugiej strony, aż 44 proc. uczestników badania ADP wskazało, że podczas pandemii ich przełożeni zaczęli zwracać większą uwagę na terminowość oraz zaangażowanie swoich podwładnych.

– Pojęcie well-beingu w kontekście zawodowym znane jest od lat, jednak ostatnio, w trakcie pandemii COVID-19, zdecydowanie zyskało na znaczeniu. Problem w tym, że nieprzyzwyczajeni do funkcjonowania w nowych realiach pracodawcy wciąż nie wiedzą, jak zapewnić zatrudnionym psychiczny dobrostan. Z drugiej strony natomiast, dane rynkowe pokazują, iż kadra kierownicza szybko wdrożyła kroki mające usprawnić zarządzanie zespołem podczas pracy zdalnej. Jest to oczywiście słuszne podejście z punktu widzenia dbałości o zachowanie ciągłości firmy, jednak do jej właściwego funkcjonowania niezbędna jest również większa wrażliwość na potrzeby zespołu. To jedno z kluczowych wyzwań dla większości pracodawców na progu 2022 roku – wyjaśnia Anna Barbachowska, HR Business Partner w ADP Polska

Ludzie podstawą kultury pracy

Z ankiety „People at Work 2021: A Global Workforce View” wynika, że w najbliższych miesiącach kulturę pracy będą definiować ludzie oraz stawiane przed nimi cele. Nie ma zatem wątpliwości, iż odpowiednia komunikacja i dobre relacje z pracownikami to klucz do sukcesu. Ważnym elementem well-beingu pracowników są też różnego rodzaju benefity. Uczestnicy badania „Firma w trendzie zdrowia i zero waste” zrealizowanego przez Dailyfruits wskazali, że najważniejszymi są dla nich te wspierające zdrowie oraz związane z czasem pracy[2]. Zatrudniający są otwarci na tego typu innowacje, bo wiedzą, że w dłuższej perspektywie mogą być one dla nich opłacalne.

– Coraz większy odsetek pracodawców zdaje sobie sprawę, że ich relacje z pracownikami będą w przyszłości budować kulturę pracy w firmie. Z badania wynika, że już teraz ponad połowa polskich pracowników czuje, iż organizacja wspiera ich mentalny well-being. To optymistyczny wynik, choć oczywiście widać tu jeszcze spore pole do poprawy. Podobny odsetek respondentów wskazał, że pracodawca komunikuje się z nimi w sposób transparentny, a przecież komunikacja stanowi jeden z filarów właściwych relacji z zatrudnionymi. Budujące jest również to, jak uczestnicy badania zapatrują się na przyszłość w swojej firmie – ponad 75 proc. z nich jest wobec niej nastawionych optymistycznie – kończy Barbachowska.

[1] [1] https://www.prawo.pl/kadry/jak-pandemia-wplywa-na-pracownikow-jakie-dzialania-podejmuja,510759.html

[2] https://brief.pl/wellbeing-w-pracy-czyli-jakiego-dobrostanu-pragna-pracownicy-badanie/

Stocznia Gdańska to polski kandydat do wpisania na prestiżową listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Miejsce to zasługuje na ochronę i upamiętnienie ze względów na swoją wyjątkowość. Jest zarówno kolebką Solidarności jak i miejscem unikalnego dziedzictwa przemysłowego. Trzeba pamiętać, że był to jeden z największych zakładów przemysłowych czasu PRL, ale też doskonały przykład innowacyjnej myśli technologicznej. Tutaj zespół pod kierownictwem inż. Jerzego Doerffera opracował, np. nowatorskie rozwiązanie procesu konstrukcyjnego, polegające na montażu całego kadłuba w obrotowym łożu, co umożliwiło wykonywanie spawania dna i burt kadłuba w pozycji poziomej. Powstał tam także SS Sołdek – masowiec o napędzie parowym, który stał się prototypem dla małych masowców typu B30. To tylko kilka osiągnięć z długiej, imponującej listy.
Warto pamiętać, że poza ważną rolą produkcyjną, gdański kompleks odgrywał też ogromnie istotną rolę społeczną. Stocznia Gdańska była miastem w mieście – w szczytowym momencie zatrudniała 17 tys. osób, które przyjeżdżały z całego kraju w poszukiwaniu pewnej pensji i zajęcia. Pracownicy często chcieli dorobić do podstawowego wynagrodzenia, dlatego każdego dnia spędzali tam nawet 12 godzin. To powodowało, że na terenie zakładu powstawały liczne obiekty socjalne, m.in. żłobek i przedszkole, które zapewniały opiekę dzieciom zatrudnionych w stoczni, szpital, przychodnia, ale też punkty usługowe, np. krawiec czy pralnia. Bardzo rozbudowana była także baza gastronomiczna.

Pracownicy korzystali z nieistniającej dziś stołówki centralnej, która znajdowała się przy Bramie nr 2, były też mobilne pojazdy, gdzie sprzedawano kanapki. Można było również posilić się w licznych barach. Niektóre z nich przetrwały zresztą do dziś jak chociażby „I smaczniej, i taniej”, gdzie można zjeść w dawnym stylu, np. flaki czy grochówkę i raczyć się atmosferą miejsca: zachował się tam wystrój z lat 70. i 80. – mówi Tomasz Błyskosz, kierownik oddziału terenowego Narodowego Instytutu Dziedzictwa w Gdańsku

Przerwy obiadowe były też świetnym pretekstem do spotkań i pogaduszek, a przede wszystkim do chwili odpoczynku. Należy pamiętać, że praca w stoczni była niezwykle wykańczająca, często wiązała się z ekstremalną temperaturą i szkodliwymi pyłami. Dlatego momenty, gdy można było się od niej oderwać, były wyjątkowo potrzebne, zwłaszcza gdy dniówka trwała kilkanaście godzin.

Zabawa w rytm hitów Paula Anki i Piotra Szczepanika

Stoczniowcy spędzali razem czas także po pracy na wspólnych zajęciach i rozrywkach. Wybierali się na pikniki, grzybobrania, wspólne rajdy piesze i rowerowe. Zarządcy kompleksu dbali także o rozrywkę kulturalną, której jednym z centralnych punktów od 1956 roku były wydarzenia odbywające się w hali widowiskowej. Jeśli ktoś myśli, że występowały tam wyłącznie zespoły zakładowe, jest w grubym błędzie. Widzowie mogli tam podziwiać największe gwiazdy polskiej estrady, m.in. Annę German, Sławę Przybylską, Piotra Szczepanika. Pojawiali się tam również artyści światowego formatu. W 1959 roku była to słynna francuska piosenkarka i aktorka, a jednocześnie agentka wywiadu Josephine Baker, w 1963 roku Paul Anka – wykonawca słynnego hitu „Diana”, a w 1966 roku legendarna Marlene Dietrich, która zasłynęła rolą w „Błękitnym aniele” oraz protestami przeciwko III Rzeszy. Historię hali zakończył tragiczny pożar w 1994 roku, który wybuchł podczas koncertu znanej trójmiejskiej grupy „Golden Life”. Bilans pożaru to zabici i kilkaset rannych. Aby upamiętnić to wydarzenie zespół nagrał utwór, pt. „Życie choć piękne tak kruche jest”, a w miejscu głównego wejścia do obiektu pojawiła się tablica pamiątkowa ze słowami piosenki.

Na odreagowanie stresu? Najlepsze kwiatki lub karate!

Na co dzień stoczniowcy mogli korzystać też z oferty bibliotek, świetlic, domów kultury, teatrów czy muzeów. Filmy słuszne światopoglądowo wyświetlało od 1959 roku kino Panorama, które jednak zostało zamknięte po wypadku z udziałem jednego z widzów. Najważniejsze wiadomości przekazywały pracownikom wewnętrzna gazeta i radiowęzeł.
W zakładzie prężnie rozwijało się również życie sportowe. Działała, m.in. drużyna piłkarska, sekcja bokserska, karate, zapaśnicza, tenisa stołowego, żeglarska i piłki ręcznej. W budynku 93b mieściła się hala sportowa, w której ćwiczyły też kluby miejskie, niemające własnego miejsca do trenowania.

Pracownicy starali się jakoś oswoić industrialną przestrzeń, w której spędzali większość swojej doby także pod względem estetycznym. Tak aby nie kojarzyła im się wyłącznie z produkcją i godzinami spędzanymi na pracy. – Charakterystycznym przykładem tego zaprzyjaźniania się z otoczeniem były ogródki zakładowe. Najczęściej kobiety sadziły tam kwiaty, w efekcie ich działań po halach pięły się też bluszcze. Wyglądało to niezwykle ciekawie, kiedy elementy statków jadące po szynach w stoczniowej scenerii mijały po drodze kolorowe klomby i pełne zieleni mury. – Tomasz Błyskosz, kierownik oddziału terenowego Narodowego Instytutu Dziedzictwa w Gdańsku

Walka o godną pracę ważniejsza niż rozrywka

Wszystkie te udogodnienia, którymi chwaliła się komunistyczna władza, nie rekompensowały jednak codziennych trudów. Początkowo pewna praca z czasem była coraz cięższa i gorzej opłacana, a wiele rodzin z trudem wiązało koniec z końcem. Stoczniowcy zamiast wokół rozrywek, zaczęli integrować się wokół walki o poprawę swoich warunków bytowych i walki o wolność. 14 grudnia 1970 roku na wieść o podwyżkach cen mięsa i innych artykułów spożywczych rozpoczęli strajk, który podejmowały inne zakłady, aż w końcu został krwawo stłumiony przez rządzących. Kolejny protest wybuchł w lipcu 1980 roku po zwolnieniu Anny Walentynowicz, która głośno domagała się poprawy warunków pracy. Wystąpienie stoczniowców zmieniło się w ogólnopolską walkę z reżimem, która w efekcie doprowadziła do trwałych przemian ustrojowych i obalenia komunizmu w Polsce.