Człowiek tańczy odkąd postawił nogę na ziemi. Pierwsze tańce plemienne przekształciły się w tańce ludowe. Te zaś ewoluowały do formy tańców narodowych charakterystycznych dla danych krajów na całym świecie. Następnie poszczególne kraje rozwinęły swoje własne tańce charakterystyczne dla danego regionu.

Dziś mamy wiele gatunków tańca: balet klasyczny, taniec współczesny, modern jazz, broadway, burleskę, step…i każdy z tej różnorodności może wybrać coś dla siebie.

Taniec potrafi działać na nas magicznie poprzez uwalnianie naszych emocji. Taniec otwiera nasze ciała, które są bramą do emocji. Taniec uwalnia nasze myśli, selekcjonuje ich nadmiar, wentyluje głowę…

Taniec w każdym wieku – recepta na zdrowie i dobry nastrój

To dlatego każdy kto tańczy, czuje się szczęśliwszy bo wraz z potem naszych ciał parują też nasze problemy. Po skończonej sesji tańca, to co wydawało się jeszcze godzinę temu problemem, nagle przestaje nas absorbować. Nie jest już tak ważne i zajmujące. W zamian zauważamy pozytywną stronę życia i nią chcemy podążać.

Taniec powinien być przepisywany na receptę, zwłaszcza po 50. roku życia. Przynosi wszystkim wiele korzyści, bez względu na wiek.

Korzyści z tańca po 50.

Lista zalet wynikających z regularnego tańczenia po 50. wydaje się nie mieć końca!

• Poprawa kondycji fizycznej: Taniec to doskonała forma aktywności fizycznej, która angażuje różne grupy mięśniowe, poprawiając siłę, gibkość i wytrzymałość.
• Utrzymanie zdrowego serca i układu krążenia: Regularna aktywność fizyczna, tak jak taniec, może pomóc w utrzymaniu zdrowego serca, obniżając ryzyko chorób sercowo-naczyniowych.
• Poprawa koordynacji i równowagi: Taniec wymaga precyzyjnych ruchów i kontroli nad ciałem, co może pomóc w utrzymaniu dobrej koordynacji i równowagi.
• Stymulacja umysłu: Nauka nowych choreografii i sekwencji tanecznych może być wyzwaniem intelektualnym, co sprzyja utrzymaniu ostrości umysłu.
• Redukcja stresu i poprawa samopoczucia emocjonalnego: Taniec może być doskonałym sposobem na oderwanie się od codziennych trosk, rozluźnienie się i wzmocnienie ogólnego samopoczucia.
• Integracja społeczna: Zajęcia taneczne są doskonałą okazją do nawiązywania nowych kontaktów społecznych i budowania relacji z innymi osobami o podobnych zainteresowaniach.
• Podnoszenie pewności siebie: Nauka nowych ruchów i prezentowanie ich publicznie może pomóc w zwiększeniu pewności siebie i poczucia własnej wartości.
• Radość i zabawa: Taniec to forma rozrywki, która może sprawić wiele radości i przyjemności, co ma istotne znaczenie dla ogólnego samopoczucia.
• Zachowanie elastyczności stawów: Regularne wykonywanie różnorodnych ruchów tanecznych może pomóc w utrzymaniu elastyczności stawów i zapobieganiu ich sztywności.
• Długoterminowe korzyści zdrowotne: Regularna aktywność fizyczna, w tym taniec, może pomóc w zapobieganiu wielu schorzeniom związanym z wiekiem, takim jak osteoporoza, cukrzyca czy nadciśnienie tętnicze.

Jak zacząć? Nasza rada

Jeśli pracujesz rozejrzyj się w swoim miejscem za klubami fitness oferującymi popołudniowe zajęcia taneczne jak zumba, czy aerobik taneczny. Sprawdź, czy blisko twojego osiedla lub pracy nie działa szkoła tańca, która prowadzi zajęcia 40+ lub 50 +. Zajęcia te są płatne, ale korzyści z uczęszczania na nie są nieocenione. Zyskuje na tym twoje zdrowie zarówno fizyczne, jak i psychiczne. To dobrze zainwestowane pieniądze.

Emeryci do tańca!

Jeśli jesteś emerytem zapytaj w swoim klubie seniora, czy są zajęcia taneczne. Jeśli nie ma, warto złożyć wniosek o wprowadzenie takich zajęć i zasugerować zarządowi pomysł. Jeśli przejdzie, wygrają wszyscy! Sprawdź również ofertę klubów sportowych. Coraz częściej prowadzą zajęcia taneczne w godzinach dopołudniowych przeznaczone specjalnie dla osób na emeryturze. Rozpocząć dzień tańcem? Tak można żyć!

Zobacz także:
Taniec, pasja która łączy na całe życie | Fifty Up (50up.pl)

Podsumowując, taniec to wspaniała forma aktywności fizycznej, która może przynieść liczne korzyści dla osób w wieku powyżej 50. lat. Oprócz korzyści fizycznych, taniec może także wpłynąć pozytywnie na aspekty społeczne i emocjonalne życia. Dlatego warto rozważyć dołączenie do grupy tanecznej lub szkoły tańca, aby czerpać radość i korzyści płynące z tej formy aktywności.

Finansistka z zawodu, pasjonatka tańca, jogi, nurkowania i podroży.  Autorka bloga „Miss Sajgon”. Wietnamską przygodę dzieli z partnerem Michaelem (Australijczykiem z Kolumbii) i trzema przygarniętymi kotami.  

Rzeczywistość Covid-19 w Wietnamie

Pandemia zastała mnie w domu, w Ho Chi Minh City. Wietnam wprowadził restrykcje już w połowie stycznia, kiedy wybuch epidemii w Chinach okazał się poważny. Dzielimy granicę z Chinami na północy, dodatkowo władze pamiętają epidemię SARS w 2003 roku i nie chciały ryzykować powtórnego chaosu.

Tak więc zaraz po Wietnamskim Nowym Roku, pod koniec stycznia, zamknięto szkoły i uruchomiono nauczanie online, ale poza tym życie toczyło się w miarę normalnie. Przez długi czas liczba zarażonych pozostawała na poziomie 37-miu przypadków. Dlatego jeszcze w lutym zdecydowałam się na wakacje na Bali. Ale już dwa tygodnie później sytuacja stała się krytyczna i ogłoszono dalsze restrykcje. Wszyscy, którzy wjechali do kraju po 8 marca musieli zgłosić się do władz sanitarnych i poddać kwarantannie. Byłam wdzięczna zbiegowi okoliczności i własnej intuicji, że wróciłam na czas.

Wzrost liczby zakażeń nastąpił wraz z turystami powracającymi z zimowych ferii w Europie, na początku marca.  W odpowiedzi na to zamknięto granice, anulowano loty zagraniczne, zamknięto placówki handlowe, biura i miejsca zgromadzeń publicznych. Nie doświadczyliśmy jednak lockdownu na miarę wielu krajów europejskich. Część firm pozostawała otwarta, choć promowano pracę zdalną. Sklepy spożywcze również pozostawały otwarte. Ale wprowadzono surowy obowiązek noszenia masek.

Socjalistyczna dyscyplina społeczna

Maski nie są niczym nowym w Wietnamie i większość ludzi nosi je codzienne, jako ochronę przez zanieczyszczeniem powietrza. Trudniej było dostosować się obcokrajowcom, co budziło oburzenie Wietnamczyków. Sklepy nadal nie wpuszczają osób bez masek, więc ta dyscyplina szybko się stała codziennością. Ponadto wprowadzono obowiązkowe pomiary temperatury w miejscach publicznych i utrzymywanie dystansu. Rząd uruchomił linie SMS-ową, która przypominała o przestrzeganiu zasad, a ulice obwieszono plakatami propagandowymi.

Gdy w momencie wzrostu liczby zakażeń w HCMC City zdiagnozowano ponad 20 przypadków zarażeń w popularnym wśród cudzoziemców barze, nastąpiła fala krytyki przyjezdnych, czasami wręcz ostracyzmu. Ale i tu władze zareagowały natychmiast, grożąc karami za dyskryminację w świadczeniu usług i ogólnie w kontaktach społecznych. Wprowadzono też kary (łącznie z karą więzienia) za rozprzestrzenianie fałszywych informacji na temat epidemii oraz za spekulowanie w handlu materiałami ochronnymi. Faktycznie, od początku epidemii, nie tylko nie brakowało masek, rękawiczek i produktów antybakteryjnych – ale powszechnie udostępniono je za darmo mieszkańcom apartamentowców, klientom sklepów i pasażerom środków transportu.

Obowiązkowa kwarantanna została zorganizowana dla ponad 50 000 osób – często w byłych ośrodkach wojskowych albo w byłych obozach reedukacyjnych. Warunki skromne, ale co ciekawe, wszystkie koszty zostały pokryte przez rząd – zarówno dla miejscowych, jak zagranicznych osób.

Samopomoc made in Vietnam

Wietnamczycy są narodem żyjącym w społecznościach i rodzinach wielopokoleniowych, stąd akcje pomocowe rodziły się spontanicznie. Powstawały jadłodajnie dla najuboższych, a nawet ryżomaty wydające ryż dla potrzebujących. Wielu właścicieli mieszkań czy lokali handlowych proponowało obniżki czynszu, rząd wprowadził redukcje i odroczenia podatków, banki zniosły opłaty za usługi i nawet pompowanie roweru oferowano za darmo w ramach solidarności społecznej.  

Idealne miejsce na przetrwanie

Od początku pandemii wiedziałam, że Wietnam jest idealnym miejscem na jej przetrwanie. Chociaż tutejsza służba zdrowia nie jest na światowym poziomie, to połączenie surowych zasad narzuconych przez władze, dokładne badanie zarażonych oraz tych, którzy mogli mieć z nimi kontakt, do tego dyscyplina społeczna sprawiły, że Wietnam stawiany jest na świecie za przykład w walce z pandemią.

Wietnam zasadniczo jest bardzo bezpiecznym krajem i to poczucie wręcz wzmocniło się podczas pandemii. Wszyscy znani mi cudzoziemcy twierdzą, że to najlepsze miejsce na przetrwanie kryzysu – niewielka liczba zakażeń, ścisła kontrola epidemii, brak surowego lockdownu, do tego życzliwość i solidarność okazywane przez Wietnamczyków. Co ważne, na żadnym etapie pandemii nie miały miejsca braki w zaopatrzeniu – ani podstawowych produktów, ani masek, ani papieru toaletowego. W efekcie, nawet najwięksi krytycy rządu wyrażają się z pełnym uznaniem o jego postawie wobec epidemii.

Życie prywatne w czasach zarazy

W moim przypadku kryzys zbiegł się z decyzją o zawodowym urlopie. Ten rok miał być wymarzoną przerwą w zabójczym tempie, w jakim żyłam przez ostatnie lata. Miał to być czas wypełniony podróżami, przyjemnościami, planami samorealizacji i prywatnymi projektami. Cóż, przewidziałam wszystko, poza epidemią na skalę światową. Spędzałam więc czas w domu, ciesząc się urokami życia w zwolnionym tempie. Niestety, kiedy zamknięto moją szkołę tańca, basen i salon masażu, z przyjemności pozostało mi napastliwe głaskanie kociej rodziny.

Mój partner nadzoruje rządowy projekt budowy i jego zawodowa rutyna nie uległa zmianie. Natomiast życie społeczne ograniczało się do nas dwojga, naszej ukochanej pomocy Mai i trzech kotów. Teraz doceniamy ulotność aktywności, które wcześniej uznawaliśmy za naturalnie dostępne. Martwi mnie tylko brak jasności co do najbliższej przyszłości – planowałam odwiedzić rodzinę w Polsce lecz trudno cokolwiek zaplanować. Pozostaje mieć nadzieję, że uda mi się spędzić rodzinne święta i uściskać rodziców w ich 50-tą rocznicę ślubu.

Życie domowe w czasach zarazy

Obserwowałam, jak zmienia się życie znajomych posiadających dzieci. Szkoły były zamknięte przez cztery miesiące i sytuacja była nie do pozazdroszczenia. Większość dzieci miało więcej prac domowych niż w normalnym trybie, ale pozbawione kontaktu z rówieśnikami popadały w przygnębienie. Na początku maja otwarto ponownie szkoły i choć to ostatni miesiąc roku szkolnego, wszyscy – i dzieci, i rodzice – przyjęli tę decyzję z entuzjazmem.

Przez ostatnie 3 lata pracowałam jako dyrektor finansowy w międzynarodowej firmie reklamowej, odpowiadając za rejon Azji Południowo-Wschodniej. Dużo podróżowałam, głównie do Kambodży, Tajlandii i Birmy. Cieszę się, że decyzję o odejściu podjęłam przed nastaniem pandemii – częste podróże byłyby ryzykowne, stresujące, czy wreszcie niemożliwe. Dzięki przerwie zawodowej wróciłam do dawno odkładanych prywatnych projektów: planów wydania książki, rozwoju własnej marki w dziedzinie tańca i edukacji, sformalizowania kwalifikacji trenera fitness i jogi. Mam znów czas na naukę hiszpańskiego, niespiesznie smakuję dobrą literaturę i kinematografię. Odkrywam zalety gotowania i pielęgnacji ogródka. Doglądam pozbawione pieszczot koty i odnawiam kontakty z przyjaciółmi. Zdaję sobie sprawę, że jestem w komfortowej sytuacji i dziękuję sobie i losowi, że kryzys mnie bezpośrednio nie dotknął.

Życie po czasie zarazy

Mam wrażenie, że zmieniły się powszechne zachowania w kwestii konsumpcji. Popęd za pieniądzem ustąpił potrzebie przeżycia niewielkim kosztem, ale w dobrym zdrowiu. Obserwuję z podziwem stoicyzm i pogodę ducha osób o niskich zarobkach i niewielkich kosztach utrzymania, w przeciwieństwie do przepełnionych paniką ludzi o dotychczas wysokich zarobkach i wysokim standardzie utrzymania. Okazuje się, że nie można wiecznie żyć na kredyt. Doceniamy drobne przyjemności i cenimy wartości, które dotąd uważaliśmy za oczywiste. Okazuje się, że możemy żyć bez niepotrzebnych zakupów, podroży i zbędnego blichtru. Zdalna praca, okazuje się teraz czymś normalnym i nie wpływa na wydajność, natomiast zmusza do kreatywnych rozwiązań. Solidarność międzyludzka przeżywa rozkwit. Wczoraj wzruszyłam się do łez czytając o wietnamskich ochotnikach do przeszczepu płuca dla brytyjskiego pilota, który zyskał niewdzięczny rozgłos, jako zarzewie wirusa w mojej dzielnicy i który do dzisiaj przebywa w ciężkim stanie na oddziale intensywnej opieki. Mam nadzieję, że te zachowania nie okażą się jedynie trendem, a staną się nową rzeczywistością.

Opowiadała Beata Ufniarz.
Zdjęcia: archiwum prywatne.