Ponad połowa przedstawicieli pokolenia 50+ chciałaby doświadczyć z bliskimi ciekawego przeżycia jak lot balonem czy przejazd super samochodem. To informacje z najnowszego badania „Silversi pełni marzeń, czyli pragnienia pokolenia 50+” przeprowadzonego przez firmę Wyjątkowy Prezent. Dane pokazują, że seniorzy mają wiele planów i aspiracji, a realizacja marzeń odgrywa istotną rolę w ich życiu.

1 października to Międzynarodowy Dzień Osób Starszych. Z tej okazji marka Wyjątkowy Prezent postanowiła przyjrzeć się pragnieniom pokolenia 50 + i wspólnie z firmą badawczą IQS zrealizowała badanie na respondentach w wieku 55-84 lata. Uzyskane wyniki dają wgląd w marzenia, plany i aspiracje polskich seniorów.

“Badanie objęło 500 osób i pokazało, że pokolenie 50+ nie tylko ma wiele niezrealizowanych pragnień, ale także intensywnie myśli o tym, jak je spełniać. Silversi chcą podróżować, zdobywać nowe umiejętności i doświadczać zupełnie nowych przeżyć” – mówi Michał Sikorski, specjalista ds. PR w firmie Wyjątkowy Prezent.

Chcieć od życia więcej

Według wyników badania znacząca większość pokolenia silver zrealizowała przynajmniej część swoich marzeń – 52 proc. kilka, 29 proc. wiele, a 7 proc. jedno. Tylko 12 proc. ankietowanych stwierdziło, że nie spełniło dotychczas żadnego swojego marzenia. Niezależnie od dotychczasowych doświadczeń, osoby starsze mają liczne plany na swojej liście. 75 proc. respondentów zgadza się ze stwierdzeniem, że ma jeszcze wiele marzeń, które chciałoby zrealizować. Jedynie 13 proc. odpowiedziało negatywnie.

50 + nie tylko chcą więcej doświadczyć, ale także często o tym myślą. 18% respondentów robi to codziennie, a 22 proc. kilka razy w tygodniu. Tylko 1% ankietowanych nigdy nie zastanawia się nad spełnieniem swoich marzeń.

Marzenia, które wciąż czekają na spełnienie

Jakie pragnienia są najczęściej wskazywane? Aż 66% badanych chciałoby wybrać się w podróż do wymarzonego miejsca. Na drugim miejscu znalazły się plany o nauce nowych umiejętności lub rozwijaniu hobby, a także osiągnięcie osobistego celu bądź sukcesu (po 31 proc.). Marzenia materialne, takie jak nabycie nieruchomości czy ruchomości znalazły się na dalszych miejscach — odpowiednio z wynikami 29 proc. i 16 proc. Silversi chcieliby także odkrywać nowe kultury i tradycje (22 proc.).15 proc. badanych wskazało, że marzy o doświadczeniu czegoś nowego i wyjątkowego, jak na przykład lot paralotnią czy przejażdżka konna. Tyle samo badanych myśli o spotkaniu inspirującej osoby.

Dla 50 + nie bez znaczenia jest dzielenie się marzeniami z bliskimi. 49 proc. chciałoby zrealizować swoje pragnienie z osobą partnerską, a 44 proc. z dziećmi lub wnukami. Co czwarty badany zabrałby przyjaciół lub innych członków rodziny.

“Dla pokolenia 50+ bardziej od dóbr materialnych liczą się doświadczenia, które wzbogacają ich życie i pozwalają na poczucie spełnienia. Takie przeżycie można sprezentować sobie lub bliskiej osobie na kilka sposobów. Jednym z nich jest voucher, który można porównać do „biletu” na realizację wybranej usługi, takiej jak skok ze spadochronem, kolacja w ciemności, przejażdżka supersamochodem czy egzotyczny masaż. Ponad 56% badanych uznało tego typu voucher za atrakcyjną formę prezentu” – tłumaczy Michał Sikorski.

Doświadczać wyjątkowego

67% respondentów przyznało, że w tym momencie życia ważne jest dla nich, aby próbować nowych rzeczy. Jedynie 11 proc. uważa, że to raczej nieistotne, a 22 proc. nie ma na ten temat zdania. Co więcej, 69% ankietowanych zgodziło się z twierdzeniem, że chciałoby przeżyć coś wyjątkowego, co pozwoliłoby im poczuć się młodziej i pełniej korzystać z życia.

“Ta otwartość na nowe doświadczenia osób 50+ jest niezwykle budująca i pokazuje, że chcemy czerpać z życia, niezależnie od wieku. Każdy może mieć na to inny sposób. Co trzeci badany chciałby spróbować czegoś ekstremalnego, czego nigdy wcześniej nie robił – na przykład skoczyć na bungee czy polecieć balonem. Wśród wymarzonych przeżyć dominowały doświadczenia relaksacyjne, motoryzacyjne oraz kulinarne, co pokazuje, jak szerokie są zainteresowania osób starszych. Każde z nich możemy pomóc zrealizować” – dodaje Michał Sikorski.

Przeszkody w realizacji pragnień

W drodze do spełnienia marzeń można trafić na przeszkody, które utrudniają ich realizację. Zdecydowanie najczęstszą barierą są koszty finansowe – aż 70% respondentów wskazało, że brak środków pieniężnych powstrzymuje ich przed spełnieniem marzeń.

Mimo że finanse są traktowane jako wyzwanie dla dużej części badanych, znaczna grupa postrzega spełnianie swoich pragnień jako osiągalne nawet przy umiarkowanych nakładach. 42 proc osób oceniając koszt spełnienia marzenia w skali od 1 do 5, gdzie 1 to bardzo niski wydatek, a 5 bardzo wysoki, wybrało środkową wartość.

“Myśląc o innych trudnościach, 41 proc. badanych wskazała na zdrowie lub bezpieczeństwo. Co jednak ciekawe, gdy zapytaliśmy się, czy zdrowie pozwala na realizację aktywnych form spędzania czasu, to jedynie 30 proc. zasygnalizowało swoje obawy. Z tego wynika, że choć zdrowie stanowi istotną barierę dla części respondentów, większość z nich czuje się na tyle dobrze, by decydować się na różne formy wypoczynku” – wyjaśnia Michał Sikorski.

Badanie pt. „Silversi pełni marzeń, czyli pragnienia pokolenia 50+” zostało zrealizowane w dniach 20.08 – 27.08 2024 za pośrednictwem platformy Omnisurv by IQS, na próbie 500 Polaków w wieku 55-84.

Czytaj też: Raport ” Przyszłość to 50 +. Marketing w tyglu demograficznych zmian”

Jesteś kierowcą? Już dziś możesz zarezerwować wybrany pojazd w swojej okolicy i zaprosić do podróży znajomych.

Przed nami  grudzień i Święta Bożego Narodzenia, a to oznacza okres rodzinnych wizyt, powrotów do domów i odwiedzin u przyjaciół. Ten szczególny czas wiąże się z potrzebą przemieszczania się pomiędzy miastami. Obecnie nie każdy z nas czuje się komfortowo i bezpiecznie podróżując komunikacją zbiorową. Jeśli mamy psa lub kota, to podróż pociągiem czy autobusem wiążę się dla nich z dużym stresem. Te niedogodności możemy wyeliminować korzystając z usług carsharingu.

Wygodne i bezpieczne współdzielenie

Doskonałą alternatywą dla podróżujących na co dzień i w okresie świątecznym jest model współdzielenia samochodów. Pozwala on wygodnie i komfortowo dojechać np. z miasta, w którym studiujemy, do bliskich, którzy mieszkają w miejscowości na drugim końcu Polski. Flota Panek CarSharing to obecnie 2500 samochodów w 100 miastach naszego kraju. Oprócz opcji wypożyczenia pojazdu na kilkugodzinną podroż można skorzystać z opcji wynajmu na dobę, 3 dni a nawet na tydzień czy miesiąc. Pozwala to wygodnei bez ograniczeń przemieszczać się podczas świątecznego wypoczynku.    

Wystarczy telefon lub tablet, żeby w aplikacji wyszukać najbliższy pojazd i w dowolnym momencie z niego skorzystać. Nie musimy już ponosić kosztów ubezpieczenia własnego samochodu albo martwić się o zmianę opon, bo pojazdy są zawsze sprawne i gotowe do drogi. Modele, które czekają na ulicach nie są starsze niż dwa lata i przechodzą regularne przeglądy techniczne. Dzięki temu są zawsze w pełni bezpieczne.   

Dziel koszty i oszczędzaj

Zapraszając do podróży kilku znajomych koszty przejazdu można podzielić pomiędzy wszystkich pasażerów. Cena przejazdu jest określona jasno i wyświetla się w naszej aplikacji po skończonej jeździe. Oprócz tego, na życzenie, aplikacja obliczy szacowany koszt podroży z punktu a do punktu b przed wyruszeniem w drogę.

Warto pamiętać również, że przy współdzieleniu samochodów nie musimy martwić się o dodatkowe koszty paliwa. W pojazdach znajduje się dedykowana karta paliwowa, której używamy w razie potrzeby.

Korzystanie z usługi współdzielenia pojazdów jest bardzo proste. Samochody Panek CarSharing czekają na nas w wielu miastach m.in. w Katowicach, Olsztynie, ale również w niewielkim Ełku czy Mińsku Mazowieckim. W naszym telefonie, za pomocą aplikacji, rezerwujemy najbliższy interesujący nas pojazd. O dogodnej dla nas porze pakujemy nasze walizki do bagażnika i ruszamy w drogę.

Wcześniej należy jedynie sprawdzić, czy w miejscowości, do której podróżujemy możliwe są wypożyczenie i zwrot pojazdów. Jeśli taka możliwość istnieje to wystarczy zostawić samochód na dowolnym miejscu parkingowym i to wszystko.

Aby mieć pewność, że na pewno będziesz mógł skorzystać z samochodu w dniu wyjazdu dokonaj rezerwacji już dziś.

Czym jest carsharing

Carsharing, czyli współdzielenie pojazdów, jest ciekawą alternatywą nie tylko dla osób, które nie posiadają własnego samochodu. PANEK CarSharing to także rozwiązanie dla osób które dysponują własnym samochodem, ale w danej sytuacji potrzebują innego rodzaju pojazdu czy określonej funkcjonalności. To także rozwiązane dla osób, które lubią przejechać się tu i teraz” ciekawym autem bez konieczności jego zakupu.

Więcej informacji znaleźć można na www.panekcs.pl.

Czytaj także nasz artykuł Carsharing czyli wypożyczanie samochodu do jazdy miejskiej. Zanim uruchomisz aplikację, wiedz, że… | Fifty Up (50up.pl)

Finansistka z zawodu, pasjonatka tańca, jogi, nurkowania i podroży.  Autorka bloga „Miss Sajgon”. Wietnamską przygodę dzieli z partnerem Michaelem (Australijczykiem z Kolumbii) i trzema przygarniętymi kotami.  

Rzeczywistość Covid-19 w Wietnamie

Pandemia zastała mnie w domu, w Ho Chi Minh City. Wietnam wprowadził restrykcje już w połowie stycznia, kiedy wybuch epidemii w Chinach okazał się poważny. Dzielimy granicę z Chinami na północy, dodatkowo władze pamiętają epidemię SARS w 2003 roku i nie chciały ryzykować powtórnego chaosu.

Tak więc zaraz po Wietnamskim Nowym Roku, pod koniec stycznia, zamknięto szkoły i uruchomiono nauczanie online, ale poza tym życie toczyło się w miarę normalnie. Przez długi czas liczba zarażonych pozostawała na poziomie 37-miu przypadków. Dlatego jeszcze w lutym zdecydowałam się na wakacje na Bali. Ale już dwa tygodnie później sytuacja stała się krytyczna i ogłoszono dalsze restrykcje. Wszyscy, którzy wjechali do kraju po 8 marca musieli zgłosić się do władz sanitarnych i poddać kwarantannie. Byłam wdzięczna zbiegowi okoliczności i własnej intuicji, że wróciłam na czas.

Wzrost liczby zakażeń nastąpił wraz z turystami powracającymi z zimowych ferii w Europie, na początku marca.  W odpowiedzi na to zamknięto granice, anulowano loty zagraniczne, zamknięto placówki handlowe, biura i miejsca zgromadzeń publicznych. Nie doświadczyliśmy jednak lockdownu na miarę wielu krajów europejskich. Część firm pozostawała otwarta, choć promowano pracę zdalną. Sklepy spożywcze również pozostawały otwarte. Ale wprowadzono surowy obowiązek noszenia masek.

Socjalistyczna dyscyplina społeczna

Maski nie są niczym nowym w Wietnamie i większość ludzi nosi je codzienne, jako ochronę przez zanieczyszczeniem powietrza. Trudniej było dostosować się obcokrajowcom, co budziło oburzenie Wietnamczyków. Sklepy nadal nie wpuszczają osób bez masek, więc ta dyscyplina szybko się stała codziennością. Ponadto wprowadzono obowiązkowe pomiary temperatury w miejscach publicznych i utrzymywanie dystansu. Rząd uruchomił linie SMS-ową, która przypominała o przestrzeganiu zasad, a ulice obwieszono plakatami propagandowymi.

Gdy w momencie wzrostu liczby zakażeń w HCMC City zdiagnozowano ponad 20 przypadków zarażeń w popularnym wśród cudzoziemców barze, nastąpiła fala krytyki przyjezdnych, czasami wręcz ostracyzmu. Ale i tu władze zareagowały natychmiast, grożąc karami za dyskryminację w świadczeniu usług i ogólnie w kontaktach społecznych. Wprowadzono też kary (łącznie z karą więzienia) za rozprzestrzenianie fałszywych informacji na temat epidemii oraz za spekulowanie w handlu materiałami ochronnymi. Faktycznie, od początku epidemii, nie tylko nie brakowało masek, rękawiczek i produktów antybakteryjnych – ale powszechnie udostępniono je za darmo mieszkańcom apartamentowców, klientom sklepów i pasażerom środków transportu.

Obowiązkowa kwarantanna została zorganizowana dla ponad 50 000 osób – często w byłych ośrodkach wojskowych albo w byłych obozach reedukacyjnych. Warunki skromne, ale co ciekawe, wszystkie koszty zostały pokryte przez rząd – zarówno dla miejscowych, jak zagranicznych osób.

Samopomoc made in Vietnam

Wietnamczycy są narodem żyjącym w społecznościach i rodzinach wielopokoleniowych, stąd akcje pomocowe rodziły się spontanicznie. Powstawały jadłodajnie dla najuboższych, a nawet ryżomaty wydające ryż dla potrzebujących. Wielu właścicieli mieszkań czy lokali handlowych proponowało obniżki czynszu, rząd wprowadził redukcje i odroczenia podatków, banki zniosły opłaty za usługi i nawet pompowanie roweru oferowano za darmo w ramach solidarności społecznej.  

Idealne miejsce na przetrwanie

Od początku pandemii wiedziałam, że Wietnam jest idealnym miejscem na jej przetrwanie. Chociaż tutejsza służba zdrowia nie jest na światowym poziomie, to połączenie surowych zasad narzuconych przez władze, dokładne badanie zarażonych oraz tych, którzy mogli mieć z nimi kontakt, do tego dyscyplina społeczna sprawiły, że Wietnam stawiany jest na świecie za przykład w walce z pandemią.

Wietnam zasadniczo jest bardzo bezpiecznym krajem i to poczucie wręcz wzmocniło się podczas pandemii. Wszyscy znani mi cudzoziemcy twierdzą, że to najlepsze miejsce na przetrwanie kryzysu – niewielka liczba zakażeń, ścisła kontrola epidemii, brak surowego lockdownu, do tego życzliwość i solidarność okazywane przez Wietnamczyków. Co ważne, na żadnym etapie pandemii nie miały miejsca braki w zaopatrzeniu – ani podstawowych produktów, ani masek, ani papieru toaletowego. W efekcie, nawet najwięksi krytycy rządu wyrażają się z pełnym uznaniem o jego postawie wobec epidemii.

Życie prywatne w czasach zarazy

W moim przypadku kryzys zbiegł się z decyzją o zawodowym urlopie. Ten rok miał być wymarzoną przerwą w zabójczym tempie, w jakim żyłam przez ostatnie lata. Miał to być czas wypełniony podróżami, przyjemnościami, planami samorealizacji i prywatnymi projektami. Cóż, przewidziałam wszystko, poza epidemią na skalę światową. Spędzałam więc czas w domu, ciesząc się urokami życia w zwolnionym tempie. Niestety, kiedy zamknięto moją szkołę tańca, basen i salon masażu, z przyjemności pozostało mi napastliwe głaskanie kociej rodziny.

Mój partner nadzoruje rządowy projekt budowy i jego zawodowa rutyna nie uległa zmianie. Natomiast życie społeczne ograniczało się do nas dwojga, naszej ukochanej pomocy Mai i trzech kotów. Teraz doceniamy ulotność aktywności, które wcześniej uznawaliśmy za naturalnie dostępne. Martwi mnie tylko brak jasności co do najbliższej przyszłości – planowałam odwiedzić rodzinę w Polsce lecz trudno cokolwiek zaplanować. Pozostaje mieć nadzieję, że uda mi się spędzić rodzinne święta i uściskać rodziców w ich 50-tą rocznicę ślubu.

Życie domowe w czasach zarazy

Obserwowałam, jak zmienia się życie znajomych posiadających dzieci. Szkoły były zamknięte przez cztery miesiące i sytuacja była nie do pozazdroszczenia. Większość dzieci miało więcej prac domowych niż w normalnym trybie, ale pozbawione kontaktu z rówieśnikami popadały w przygnębienie. Na początku maja otwarto ponownie szkoły i choć to ostatni miesiąc roku szkolnego, wszyscy – i dzieci, i rodzice – przyjęli tę decyzję z entuzjazmem.

Przez ostatnie 3 lata pracowałam jako dyrektor finansowy w międzynarodowej firmie reklamowej, odpowiadając za rejon Azji Południowo-Wschodniej. Dużo podróżowałam, głównie do Kambodży, Tajlandii i Birmy. Cieszę się, że decyzję o odejściu podjęłam przed nastaniem pandemii – częste podróże byłyby ryzykowne, stresujące, czy wreszcie niemożliwe. Dzięki przerwie zawodowej wróciłam do dawno odkładanych prywatnych projektów: planów wydania książki, rozwoju własnej marki w dziedzinie tańca i edukacji, sformalizowania kwalifikacji trenera fitness i jogi. Mam znów czas na naukę hiszpańskiego, niespiesznie smakuję dobrą literaturę i kinematografię. Odkrywam zalety gotowania i pielęgnacji ogródka. Doglądam pozbawione pieszczot koty i odnawiam kontakty z przyjaciółmi. Zdaję sobie sprawę, że jestem w komfortowej sytuacji i dziękuję sobie i losowi, że kryzys mnie bezpośrednio nie dotknął.

Życie po czasie zarazy

Mam wrażenie, że zmieniły się powszechne zachowania w kwestii konsumpcji. Popęd za pieniądzem ustąpił potrzebie przeżycia niewielkim kosztem, ale w dobrym zdrowiu. Obserwuję z podziwem stoicyzm i pogodę ducha osób o niskich zarobkach i niewielkich kosztach utrzymania, w przeciwieństwie do przepełnionych paniką ludzi o dotychczas wysokich zarobkach i wysokim standardzie utrzymania. Okazuje się, że nie można wiecznie żyć na kredyt. Doceniamy drobne przyjemności i cenimy wartości, które dotąd uważaliśmy za oczywiste. Okazuje się, że możemy żyć bez niepotrzebnych zakupów, podroży i zbędnego blichtru. Zdalna praca, okazuje się teraz czymś normalnym i nie wpływa na wydajność, natomiast zmusza do kreatywnych rozwiązań. Solidarność międzyludzka przeżywa rozkwit. Wczoraj wzruszyłam się do łez czytając o wietnamskich ochotnikach do przeszczepu płuca dla brytyjskiego pilota, który zyskał niewdzięczny rozgłos, jako zarzewie wirusa w mojej dzielnicy i który do dzisiaj przebywa w ciężkim stanie na oddziale intensywnej opieki. Mam nadzieję, że te zachowania nie okażą się jedynie trendem, a staną się nową rzeczywistością.

Opowiadała Beata Ufniarz.
Zdjęcia: archiwum prywatne.