Po raz pierwszy w historii społecznej i gospodarczej Polski struktura wieku społeczeństwa dynamicznie przyrasta na korzyść dojrzałych dorosłych oraz starszych dorosłych. Obecnie w Polsce osoby 50+ stanowią ponad 1/3 społeczeństwa. Prognoza na 2042 rok mówi o wzroście ich udziału do połowy populacji. Jednak zmiany demograficzne i rynkowe, które z tego wynikają są dużo głębsze, niż prosta statystyka.

Raport firm Kantar i Adres:Media dotyka właśnie tych zmian, mówi o konsekwencjach odwracającej się struktury wiekowej. Wymaga to obdarzenia uwagą grupy dotychczas pomijanej w strategiach marketingowych i komunikacyjnych: grupy licznej, zamożnej, zróżnicowanej, o korzystnych wzorach konsumpcji i niespotykanych dotychczas w tym wieku wzorach kulturowych.

Nadszedł czas, by zauważyć, że nie ma jednego modelu starzenia się. I że bycie 50-latkiem (lub siwym) nie oznacza starości. Żyjemy w czasach inkluzywności, ona wymaga też zmian postaw wobec rynku 50+. Dzisiaj budujemy strategie marketingowe wychodząc od postaw, zachowań, stylu życia i aspiracji, a nie demografii – komentuje Mateusz Jaworowski, Account Director, Kantar Polska.

Co wiemy o marketingu skierowanym do osób 50+?
Jak trafić do niewidzianych, pomijanych, niezrozumianych klientów z potencjałem?

50+ są jak Millennialsi z grubym portfelem, jak Zetki z fantazją, dystansem do siebie i własnym poczuciem humoru. Tylko niektórzy identyfikują się jako silversi albo seniorzy. Są dorośli, zazwyczaj dojrzali, ale tylko niekiedy starzy. Mają całkiem inne wymagania, oczekiwania i aspiracje, niż starsi ludzie żyjący pół wieku, a nawet dekadę temu.

Z danych jednoznacznie wynika, że mamy do czynienia z rozwojowym, korzystnym pod względem wzorców rynkiem 50+. Ale też z rynkiem paradoksów, gdzie najstarsi korzystają z najmłodszych mediów, a najmłodsi wiekiem mają za zadanie tworzyć miejsca pracy dla tych najstarszych. Na dodatek, po raz pierwszy w historii, po pięćdziesiątce, sześćdziesiątce i siedemdziesiątce są twórcy i uczestnicy kontr- oraz popkultury. Teraz rzucają wyzwanie starości i starzeniu się – mówi Agnieszka Becler, strateg i facylitatorka w Adres:Media.

Jak zatem skutecznie prowadzić działania marketingowe skierowane do 50+? Jak dopasować podejścia, kanały komunikacji, przekazy? Jak zrozumieć działania pro-agingowe i włączyć je do całego procesu marketingowego w firmie?

Najnowszy raport dostarcza aktualnej wiedzy, danych i omówień pozwalających planować sukces na rynku 50+. Dane prezentowane są i analizowane dla grupy 50+ ogółem oraz w rozbiciu na trzy grupy: 50-59, 60-69 i 70+ lat. Raport zawiera też treści powiązane z wytycznymi UE dotyczącymi grupy konsumenckiej 50+ i wpisuje się w priorytety polityk lokalnych oraz międzynarodowych, wraz z ESG.

Wybrane obserwacje z raportu

Istnieje szereg stereotypowych przekonań na temat osób w wieku 50+. Oszczędzają, ograniczają wydatki, poszukują najtańszych ofert, nie interesują się nowościami, nie kupują przez internet? A tymczasem to oni częściej niż młodsze pokolenia uważają, że za produkty wyższej jakości warto zapłacić więcej (69% vs 65% w całej populacji).  50+ pozostają otwarci na informacje i częściej niż młodsi lubią dowiadywać się nowych rzeczy. W tym celu nawet częściej niż populacja (!) zaglądają do Internetu (72% vs 64% w populacji). Jeśli chodzi o zakupy przez internet, to wciąż robią je nieco rzadziej, niż populacja (69% vs 75% w populacji), ale nie dotyczy to samych pięćdziesięciolatków. 50-59 kupują w sieci tak samo często, jak ogół Polaków (76% vs 75% w populacji).

Co składa się na raport?

• Zmiany demograficzne
• Dobrostan i zdrowie
• Dochody, praca, pieniądze
• Konsumpcja w kategoriach konstytuujących obraz rynku
• Konsumpcja pogłębiona w Twojej kategorii
• w podstawowych
• Zakupy
• Wizerunki, wzorce, normy
• Reklama
• Media
• Rekomendacje.

Źródła danych: Target Group Index (TGI) . Dane demograficzne z Polski, Europy i UN. Analiza kulturoznawcza. Podejście systemowe.

Kantar to wiodąca na świecie firma doradcza i konsultingowa działająca w oparciu o analizę danych i informacji. Oferujemy całościową, unikatową i wszechstronną wiedzę o tym, jak ludzie myślą, co czują i jak działają – globalnie i lokalnie – na ponad 90 rynkach. Łącząc pogłębioną wiedzę i doświadczenie naszych pracowników, nasze zasoby danych i wypracowane przez lata normy, a także innowacyjne analizy i technologie analityczne, pomagamy naszym klientom rozumieć ludzi i stymulować zrównoważony wzrost.

Adres:Media jest spółką założoną przez badaczy oraz strategów, których kompetencje
i doświadczenie związane są z tworzeniem i wdrażaniem strategii reklamowych, badaniami marketingowymi, badaniami mediów. Łączy umiejętność obserwacji zjawisk i zmian kulturowych oraz cywilizacyjnych ze znajomością rynku oraz wzorów korzystania z mediów. Autor popularnych na rynku raportów syndykatowych. Właściciel zautomatyzowanej platformy do monitoringu zjawisk konsumenckich SMART, która pozwala na tworzenie wystandaryzowanych raportów analitycznych na temat kilkuset kategorii produktowych.

Kontakt w sprawach zakupu raportu i szkoleń:

agnieszka.becler@adresmedia.pl

Mateusz.Jaworowski@kantar.com

Więcej o raporcie znajdziesz na stronie www.adresmedia.pl oraz www.kantar.com/pl

Czytaj też: Równamy szanse! Kongres Polityki Senioralnej 2024 | Fifty Up (50up.pl)

Zmienia się demografia, ale styl życia osób 50+ już niekoniecznie. Chcemy w pełni korzystać z możliwości technologicznych, rozwijać się zawodowo, uczyć się nowych rzeczy, konsumować oraz w pełni korzystać z życia. Grupa konsumentów 50+ będzie utrzymywać rynek jeszcze przez kilka najbliższych dekad!

#Równe szanse

To hasło tegorocznego VIII Kongresu Gospodarki Senioralnej, którego organizatorem jest Krajowy Instytut Gospodarki Senioralnej

To także idea, która odgrywa kluczową rolę w budowaniu społeczeństwa różnorodnego wiekowo. Oznacza to zapewnienie każdemu, niezależnie od wieku, możliwości pełnego uczestnictwa w życiu społecznym i gospodarczym. 

Dla dojrzałych wiekowo osób równe szanse oznaczają dostęp do usług zdrowotnych, edukacji, technologii, a także produktów i usług dostosowanych do ich potrzeb. To także możliwość aktywnego udziału w rynku pracy, rozwijania pasji oraz czerpania radości z życia na równi z młodszymi pokoleniami.

Wieloaspektowe spojrzenie

Na VIII Kongresie Gospodarki Senioralnej spotkają się liderzy branż takich jak e-commerce, farmacja, opieka zdrowotna i długoterminowa, bankowość, telekomunikacja, budownictwo, ubezpieczenia, motoryzacja, FMCG, moda, kosmetyki, fundusze inwestycyjne, HORECA, handel detaliczny, beauty, fitness, startupy oraz marketing i reklama. Wszyscy oni wspólnie będą poszukiwać innowacyjnych rozwiązań, które wspierają równość szans w różnych aspektach życia seniorów.

Czy wiesz, że co trzeci klient w banku jest po 60 roku życia?

CHCESZ WZIĄĆ UDZIAŁ?

Stacjonarnie: Warszawa, ul. J. Nowaka Jeziorańskiego 24, Terminal Kultury, Gocław
On-line: www.kongresgospodarkisenioralnej.pl
(w obu przypadkach udział wymaga rejestracji i jest nieodpłatny)

Chińczycy używają swoich telefonów najkrócej w ciągu dnia, ale ściągają najwięcej aplikacji. Brazylijczycy w telefony wpatrują się najdłużej, choć często jedno urządzenie współdzieli kilku członków rodziny, a Amerykanie komórki kupują już 3-latkom. Poznaj najciekawsze nawyki różnych narodów związane z używaniem telefonów komórkowych.

Na świecie jest ok. 6,2 miliardów telefonów komórkowych[1] – wynika z danych Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego przy ONZ. Według innych danych ponad połowa – 3,2 miliarda, to smartfony, a do 2023 r. liczba wszystkich urządzeń ma wzrosnąć do ponad 7 miliardów. Jednak nie każdy mieszkaniec globu jest posiadaczem telefonu komórkowego. Około 1,1 miliarda najuboższych mieszkańców świata nie posiada dostępu do elektryczności. Według ITU[2] w krajach takich jak np. Zambia i Kenia telefon posiada tylko około połowa populacji, a organizacja dysponuje szczegółowymi danymi dotyczącymi jedynie 64 ze 195 istniejących dziś państw.

Bez względu na narodowość i stan majątkowy, telefon służy konsumentom w różnych zakątkach świata do kontaktu z najbliższymi, załatwiania codziennych spraw i rozrywki. Zerkanie na telefon komórkowy stało się nie tylko stałym elementem naszego dnia – przeciętna osoba robi to ok. 63 razy na dobę.

Mimo, że tak wiele nawyków dotyczących użytkowania telefonów komórkowych łączy ludzi zamieszkujących różne zakątki świata, jest sporo różnic w zależności od długości i szerokości geograficznej. Zebraliśmy najciekawsze z nich.

Rekordziści

Najwięcej urządzeń jest użytkowanych w Chinach, Indiach, USA i Brazylii, co nie jest zaskoczeniem, bo to państwa o najwyższej liczbie ludności. W dwóch pierwszych z tych krajów liczba aktywnych urządzeń przekracza miliard urządzeń.[3] Zdumiewać może już natomiast wynik badania przeprowadzonego wśród amerykańskich rodziców, z którego wynika, że ok. 40 proc. z nich w pierwszy telefon wyposaża swoją pociechę, zanim ta ukończy 10 rok życia.[4] Najmłodsze zostają obdarowane własnym telefonem komórkowym w wieku 3 lat. To o tyle powód do zmartwień, że według innych statystyk, blisko połowa dorosłych Amerykanów przyznaje, że jest uzależniona od swojego telefonu (47 proc.), czuje niepokój, gdy bateria w ich urządzeniu spada poniżej 20 proc. (48 proc.), a swój telefon uważa za najbardziej wartościowy przedmiot.[5]

Z telefonem w ręce

Z danych opublikowanych w tym roku przez firmę analityczną Data.ai wynika, że dzienny czas korzystania z telefonu w różnych krajach może różnić się nawet o 50 proc. Najbardziej „przyklejeni” do swoich komórek są Brazylijczycy i Indonezyjczycy, którzy z telefonem w ręce spędzają średnio 5,4 godzin dziennie. Najwięcej czasu w telefonie spędzają też obywatele Korei Pd. – 5 godzin, Meksykanie – 4,8, Hindusi – 4,7 i Japończycy – 4,6. Najmniej, Chińczycy – 3,2 godziny dziennie, Niemcy – 3,4, Francuzi i Argentyńczycy – 3,6.[6] 

Różne języki, różne komunikatory

Z tego samego badania dowiadujemy się, jak prezentują się narodowe preferencje do korzystania z aplikacji w telefonie. Pod względem pobranej liczby danych ze sklepów z aplikacjami prym wiodą już Chińczycy, którzy w minionym roku ściągnęli w sumie 98,4 mld aplikacji, drugie w kolejności Indie uzyskały wynik zaledwie na poziomie 26,7 mld, a trzecie USA – 12,2 mld.

Popularność konkretnych aplikacji jest oczywiście zależna również od pokolenia w danym kraju. W krajach europejskich, USA, Kanadzie i Australii przedstawiciele pokolenia Z najczęściej korzystają z Instagrama, TikToka i Spotify. W Japonii ta sama grupa użytkowników używa głównie lokalnego komunikatora LINE, Instagrama i, co ciekawe, Twittera. W Korei Pd. największą popularnością cieszy się koreańska aplikacja do komunikacji KakaoTalk, Instagram i Facebook, który w krajach europejskich i Ameryki Północnej uważany jest za ulubione medium millenialsów.

Przedstawiciele tego pokolenia w Europie, USA i Kanadzie preferują też korzystanie z Facebook Messengera i WhatsAppa, co zupełnie odróżnia ich od millenialsów azjatyckich. Ci w Japonii Facebooka używają w drugiej kolejności, zaraz po aplikacji Amazona. Dla Koreańczyków numerem 1 jest lokalna wersja przeglądarki Google – Naver oraz sklep internetowy Coupang.

Wśród aplikacji randkowych prym wiedzie Tinder. Tu najchętniej logują się obywatele większości krajów obu Ameryk i Europy. Większa różnorodność ma miejsce w krajach azjatyckich. Chińczycy randkują przez Soul, Koreańczycy WIPPY, Hindusi CuteU, a obywatele Tajlandii, Malezji i Tajwanu towarzystwa szukają w aplikacji Omi.

Dostęp do sieci na wagę złota

Poszczególne kraje znacznie różnią się od siebie również w podejściu do innych nawyków związanych z użytkowaniem telefonów komórkowych, co wynika z lokalnych uwarunkowań ekonomicznych lub kulturowych, a także pod względem cen usług telekomunikacyjnych. Według firmy badawczej eMarketer w Brazylii wiele rodzin dysponuje jednym wspólnym urządzeniem, a 60 proc. użytkowników Internetu w kraju korzysta z sieci wyłącznie w telefonie.

„Jako Grupa Digital Care działamy na 12 rynkach w Europie, Azji i Afryce. Mając styczność z nowymi rynkami na różnych kontynentach, poznaliśmy wiele nawyków lokalnych konsumentów i sposobów organizacji rynku telekomunikacyjnego, które zupełnie różnią się od naszych doświadczeń z polskimi i europejskimi klientami. W krajach Azji Południowo-Wschodniej, takich jak Wietnam, popularne jest np. doładowywanie telefonów na kartę codziennie niewielką kwotą, o równowartości ok. 1zł. Tworząc nasze produkty zawsze uwzględniamy lokalną specyfikę. ” – mówi Igor Zdziarski, szef zespołu odpowiedzialnego za rynek azjatycki w Grupie Digital Care.

O koszcie dostępu do Internetu nie decyduje wyłącznie kondycja ekonomiczna całego kraju, ale też stopień zaawansowania infrastruktury sieciowej. To dlatego w czołówce państw o najniższym koszcie 1GB danych internetowych[7] na pierwszym miejscu plasuje się rozwinięty technologicznie Izrael – 0,05 dolara. Więcej za transfer w 2021 r. trzeba było zapłacić w Kirgistanie (0,15 dolara), na Fidżi (0,19 dolara) i w zamożnych Włoszech (0,27 dolara), w których 1GB kosztuje tyle samo, co w ubogim Sudanie. Najwięcej za dostęp do 1 GB sieci trzeba zapłacić w Gwinei Równikowej (49 dolarów), na Falklandach (45 dolarów), Wyspach Świętego Tomasza (30 dolarów), Św. Heleny (39 dolarów) i w kilku innych państwach Afryki Subsaharyjskiej. Najdroższy w tym zestawieniu kraj Europy Zachodniej to Grecja, w której 1 GB transferu kosztuje ok. 8 dolarów.  

• Zerkanie na telefon komórkowy stało się nie tylko stałym elementem naszego dnia – przeciętna osoba robi to ok. 63 razy na dobę.
• Chińczycy używają swoich telefonów najkrócej w ciągu dnia, ale ściągają najwięcej aplikacji.
• Brazylijczycy w telefony wpatrują się najdłużej, choć często jedno urządzenie współdzieli kilku członków rodziny.
• Amerykanie komórki kupują już 3-latkom. 

[1] https://www.statista.com/statistics/330695/number-of-smartphone-users-worldwide/

[2] https://www.itu.int/itu-d/reports/statistics/2021/11/15/mobile-phone-ownership/

[3] https://www.worldatlas.com/articles/10-countries-with-the-highest-rates-of-cell-phone-subscriptions.html

[4] SellCell.com Kids Cell Phone Usage Survey

[5] https://leftronic.com/blog/smartphone-usage-statistics/

[6] https://www.data.ai/en/go/state-of-mobile-2022

[7] https://www.cable.co.uk/mobiles/worldwide-data-pricing/

Nadawcy reprezentujący łącznie aż 202 polskie stacje ogólnopolskie, ponadregionalne i lokalne wspólnie wystosowali list do władz, w którym stanowczo sprzeciwiają się podniesieniu minimalnego udziału utworów polskojęzycznych z 33% do 49%. pomóc.

Jak podkreślają sygnatariusze listu, na proponowanej zmianie i podniesieniu limitu polskiej muzyki do 49% zyskają wielkie światowe koncerny internetowe – przede wszystkim platformy streamingowe typu Spotify, Tidal, Deezer, Google Play Music, Apple Music, Amazon Music Unlimited itp. Nie podlegają one żadnym tego typu regulacjom, a użytkownicy tych usług mają możliwość wybrania playlisty złożonej wyłącznie z zagranicznych piosenek oraz przeskakiwania utworów, które im nie odpowiadają. Stacje radiowe mają utrudnione konkurowanie z tymi podmiotami z powodu licznych obowiązków i ograniczeń koncesyjnych. Zwiększenie obowiązkowego limitu polskiej muzyki może doprowadzić do przeregulowania stacji radiowych w Polsce.

Obecnie playlisty układane są na podstawie bardzo szczegółowych badań preferencji muzycznych wśród odbiorców konkretnych rozgłośni, co jest standardem na całym świecie. Niedopasowanie muzyki w radiu do oczekiwań słuchaczy, spowoduje ich odejście. To pociągnie za sobą spadek zainteresowania reklamodawców radiem i obniżenie przychodów reklamowych. Odbije się to kondycji finansowej nadawców, którzy będą zmuszeni zmniejszyć koszty, a do budżetu państwa odprowadzać będą niższe podatki. Z powodu braku środków nadawcy wycofają się z organizowania koncertów i letnich eventów dla słuchaczy z udziałem polskich piosenkarzy. Nastąpi też ograniczenie wydatków w innych obszarach (np. zatrudnienie). Również polscy twórcy odczują finansowo spadek przychodów stacji, bo tantiemy są co do zasady płacone proporcjonalnie do przychodów stacji radiowych i niezależnie od pory emisji utworów.

Odbiorcy mogą porzucić radio na rzecz zagranicznych koncernów, które nie zatrudniają pracowników w Polsce (poza niewielkimi zespołami marketingowymi) i nie płacą w kraju podatków. Stracą kontakt nie tylko z prezentowaną w rozgłośniach polska muzyką. Radio oferuje – poza kontaktem z rodzimymi nagraniami – także rzetelną informację, publicystykę, rozrywkę dla wszystkich grup wiekowych. Rozgłośnie wspierają lokalne i krajowe inicjatywy społeczne, charytatywne i kulturalne, integrują lokalne społeczności. Tego wszystkiego nie oferują i nie będą oferowały pozostające poza kontrolą i regulacją zagraniczne serwisy streamingowe.

Polska najbardziej restrykcyjna w całej Europie

Radiowcy zaznaczają, że po ewentualnym wprowadzeniu wyższego limitu, Polska będzie miała najbardziej restrykcyjne przepisy tego typu w całej Europie. Nawet we Francji, która ma najsurowsze regulacje, istnieje nakaz emisji 40% francuskiej muzyki. Różnica między Polską i Francją polega na wielkości rynku. Językiem francuskim posługuje się 600mln ludzi, polskim – 15 razy mniej. Prawo we Francji jest elastyczne – można obniżyć próg do 35%, jeśli zadeklaruje się granie minimum 25% nowych piosenek, co jest bardzo korzystne dla stacji skierowanych do młodzieży. W innych krajach progi dla rodzimej muzyki są albo dużo niższe, albo w ogóle nie ma tego typu wymogów.

Sprawdź jakie limity mają inne kraje

Propozycja polskiego rządu w ogóle nie uwzględnia specyfiki wielu formatów radiowych. Stacjom nadającym w wąskich formatach będzie trudno dobrać odpowiednią ilość polskiego repertuaru wpisującego się w ich profil. Ucierpieć, a nawet upaść mogą ambitne projekty, takie jak rozgłośnie nadające muzykę filmową, chillout, klasyczny rock, czy stacje skierowane do młodego słuchacza, nadające w formacie CHR.

Pod listem skierowanym m.in. do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów oraz Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji podpisali się prezesi czterech największych grup radiowych w Polsce: Eurozetu, Grupy RMF, Grupy Radiowej Agory i Time SA, a także przedstawiciele Pakietu Niezależnych, który skupia 58 lokalnych rozgłośni. Łącznie sygnatariusze reprezentują 202 stacje, czyli blisko 70% wszystkich istniejących w Polsce.

Podwyżki cen energii elektrycznej sprawiają, że miasta i gminy szukają sposobów na oszczędności. Szczecin redukuje ilość świątecznych iluminacji, Olsztyn odwołuje miejskiego sylwestra, a Chodzież i Wapno zrzeszają się z ościennymi podmiotami w grupy zakupowe, żeby skutecznie negocjować opłaty za prąd. – To konieczność, bo podwyżki mogą wynosić nawet 60 proc. – komentują eksperci.

Podwyżki prądu spędzają sen z powiek nie tylko przedsiębiorcom. Samorządy, które poniosły koszty reformy oświaty, czy podwyżek dla nauczycieli, od dłuższego czasu gorączkowo szukają oszczędności w budżetach. Energia już teraz stanowi znaczny element miejskich opłat, dlatego niektóre miejscowości starają się zredukować wydatki na ten cel. Nierzadko spotyka się to ze sprzeciwem mieszkańców, którzy muszą pożegnać się z lubianymi atrakcjami.

Mniej światełek i bez miejskich tańców

Szczecin postanowił zaoszczędzić na tegorocznych świątecznych iluminacjach, dlatego zmniejszył ich ilość, m.in. w alejach, czy w parkach. Wiele komentarzy wywołał brak choinki na placu Lotników, która rok wcześniej była jednym z najbardziej imponujących elementów przedwigilijnego krajobrazu. Urzędnicy tłumaczyli, że redukcja ozdób przyniesie oszczędności w wysokości ok. 240 tys. zł. 

Pracownicy olsztyńskiego magistratu zbyt wysokimi rachunkami, m.in. za prąd uzasadniają decyzję o rezygnacji z miejskiego sylwestra, który odbywał się od wielu lat. To wywołało oburzenie mieszkańców, którzy w internetowych komentarzach twierdzili nawet, iż to ostateczny dowód na upadek miasta. Tym bardziej, że już wcześniej z powodu centralnie narzuconych programów, wprowadziło cięcia dotykające zajęcia pozalekcyjne, czy akcje rekreacyjne.

Podwyżki prądu kosztem inwestycji

W 2020 roku opłaty za prąd mogą uderzyć jeszcze bardziej dotkliwe w samorządowe kasy.

Wzrost cen dla tej grupy odbiorców szacuje się na poziomie nawet 60 proc. To może oznaczać, że podwyżki będą odbywać się kosztem inwestycji, które miasta miały zapisane w swoich wieloletnich strategiach. Pamiętajmy, że na rachunek samorządu za energię składa się mnóstwo czynników. To nie tylko oświetlenie ulic, czy miejsc użyteczności publicznej, ale tak kluczowych obiektów jak szkoły, szpitale, czy żłobki. To bardzo duże obciążenia, a jak wiadomo pieniędzy w budżecie nagle nie przybędzie. Dlatego włodarze muszą szukać rozwiązań, które pozwolą im obniżyć nie tylko bieżące koszty, ale przede wszystkim wydatki w dłuższej perspektywie  – mówi Tomasz Żołyniak, prezes firmy Energia Polska.

Sposoby na oszczędności: wspólne zakupy i zielona energia

Miasta testują różne warianty, które pozwolą zapłacić mniej za prąd. Coraz częściej spotykaną praktyką jest zrzeszanie się w ramach grup zakupowych, do których należą okoliczne gminy. Tak robi chociażby Łódź, która dzięki wspólnym zakupom z prawie 400 innymi samorządowymi partnerami w przyszłym roku wyda na energię ponad 81 mln zł, co ma pozwolić wszystkim uczestnikom procesu zredukować wydatki na łączną kwotę ok. 8 mln zł. Podobnie o promocyjne ceny u sprzedawców prądu walczy chociażby Gołaniecka Grupa Zakupowa, do której należą, m.in. miasto Chodzież i gmina Wapno.

Złotów inwestuje w termomodernizację obiektów publicznych. Gmina otrzymała dofinansowanie na uszczelnienie, m.in. centrum profilaktyki i szkoły podstawowej, co ma przełożyć się na niższe opłaty w kolejnych latach.

Samorządy szukają różnych opcji, które pozwolą im oszczędzać energię elektryczną lub nawet samodzielnie ją produkować. Prowadzą w tym celu audyty, wprowadzają nowe technologie, czy zatrudniają specjalistów, którzy pomogą im znaleźć optymalne rozwiązanie. Szukają także sprzedawców, którzy są w stanie zaproponować im konkurencyjne stawki i dają gwarancję stałych opłat bez ukrytych prowizji, czy dodatkowych opłat. Włodarze coraz przychylniej spoglądają także w stronę odnawialnych źródeł energii, które nie tylko są bardziej przyjazne środowisku, ale także w dłuższej perspektywie są bardziej opłacalne – wyjaśnia Sebastian Biela, wiceprezes firmy Energia Polska.

Z uwagi na potwierdzoną szkodliwość obu substancji Emerson Polska zdecydował się na wprowadzenie na rynek rolek kasowych całkowicie pozbawionych bisfenoli i rozpropagowanie tego rozwiązania w ramach akcji „Zdrowy Paragon”. Kolporter, jako jedna z pierwszych spółek, przyłączył się do tej inicjatywy.

Naszą propozycję kierujemy nie tylko do dużych sieci handlowych, ale także mniejszych punktów i  salonów usługowych, do wszystkich, którym nie jest obojętne zdrowie klientów i pracowników.  Szacujemy, że nadal ok. 90 procent wydawanych w kasach paragonów zawiera szkodliwe bisfenole. To ogromny problem i zagrożenie dla zdrowia każdego, kto ma z nimi styczność. Przede wszystkim dla kasjerów, sprzedawców, ale również klientów, którzy każdego dnia, biorąc do ręki taki paragon nieświadomie przyjmują dawkę bisfenolu – mówi Robert Hanusiak, wiceprezes zarządu ds. handlowych w spółce Emerson Polska.

Chodzi przede wszystkim o dwa związki – bisfenol A (BPA) i bisfenol S (BPS). BPA to substancja niosąca wiele różnorodnych zagrożeń – od nadaktywności, astmy, cukrzycy, poprzez zaburzenia płodności, aż po wzrost ryzyka zachorowalności na nowotwory. Jest ponadto szczególnie niebezpieczny dla kobiet w ciąży – nawet niska dawka BPA może powodować bardzo poważne konsekwencje dla kobiety, jak i płodu. W grudniu 2016 r. Komisja Europejska przyjęła rozporządzenie, ograniczające stosowanie bisfenolu A w papierze termoczułym, które w praktyce od 2 stycznia 2020 r. wycofa tę substancję z paragonów. Dopuszczony do użytku został jednak bisfenol S – jak się okazuje równie szkodliwy. BPS może bowiem przyczyniać się do niewłaściwego rozwoju komórek mózgowych, powodować arytmię serca, wywoływać nadpobudliwość oraz zwiększać poziom agresywności nowotworu piersi. Ma także większą niż bisfenol A zdolność przenikania do organizmu przez skórę.

Jak rozpoznać, który paragon jest bezpieczny?

– Co miesiąc w naszej sieci saloników wydajemy około kilku milionów paragonów. Oczywistym jest więc, że zależy nam na tym, aby były one bezpieczne dla naszych klientów, ale również dla sprzedawców. Udział w „Zdrowym Paragonie” i korzystanie z rolek pozbawionych szkodliwych bisfenoli daje nam gwarancję, że tak właśnie jest. Saloniki zostaną oznaczone logotypem akcji, tak aby kupujący mieli pewność, że korzystamy z bezpiecznych rolek kasowych – mówi Dariusz Materek, rzecznik prasowy Kolportera. – Duże znaczenie ma również dla nas fakt, że rolki termiczne, oferowane przez Emerson Polska, w ramach „Zdrowego Paragonu” są pozbawione nie tylko szkodliwych bisfenoli A i S, ale w ogóle wszelkich fenoli – dodaje.

Potwierdzają to rozmowy…

jakie przeprowadził Portalkonsumenta.pl na kilku spotkaniach, z grupą przedstawicieli czołowych firm ubezpieczeniowych działających w Polsce. Wynika z nich, że osoby homoseksualne, a także pary żyjące w nieformalnych związkach coraz częściej decydują się na ubezpieczenie na życie po to, by zabezpieczyć przyszłość materialną partnera.

Agenci ubezpieczeniowi widzą szczególnie silny wzrost zainteresowania takimi ubezpieczeniami w ostatnich czterech latach. Oficjalnie centrale firm ubezpieczeniowych nie potwierdzają takich danych argumentując, że nie mogą w żaden sposób wyróżniać klientów ze względu na ich orientację seksualną i nie mają takich danych. Jednak sami klienci – podczas bezpośrednich spotkań z agentami – przyznają, że środki z polisy chcą przekazać partnerom z grupy LGBT.- Ubezpieczeni, ufając nam i spotykając się z nami regularnie sami podkreślają swoją orientację seksualną i przyznają, że w obecnej sytuacji w Polsce nie widzą innego sposobu na zabezpieczenie swojego majątku i przekazanie go partnerowi z którym często żyli wspólnie wiele lat – przekonuje agent pracujący dla jednej z najbardziej znanych firm ubezpieczeniowych.

Z danych wynika, że w Polsce ok. 5 procent osób identyfikuje się jako LGBT. Jak zgodnie przekonują agenci z którymi rozmawiał Portalkonsumenta.pl ubezpieczenie na życie staje się dla wielu z członków społeczności LGBT jedynym sprawdzonym sposobem na zabezpieczenie bytu materialnego partnera.

Gwarantuje ono wypłatę określonej w polisie sumy ubezpieczenia wskazanej osobie lub grupie osób, gdy ubezpieczony umrze. I to niezależnie od przyczyny śmierci. Ubezpieczenie na życie jest też niezależne od losów samego spadku. Jeśli ubezpieczony zdecyduje się przekazać 100 proc. środków swojemu partnerowi, to kwota odszkodowania nie podlega dziedziczeniu i np. nie mogą ich przejąć spadkobiercy.

Więcej tutaj

Po trzech kwartałach tego roku średnia cena obowiązkowego ubezpieczenia kształtuje się w całej Polsce na poziomie 669 zł. Od miesięcy niezmiennie najwięcej za OC płacą mieszkańcy województwa pomorskiego – 749 zł oraz dolnośląskiego – 735 zł. Za nimi plasują się mieszkańcy województwa mazowieckiego, którzy za OC płacą średnio 723 zł.

Z danych Punkty porównujących I kw. do III kw. wynika, że wartość obowiązkowej polisy spadła o 2 proc. Na mapie Polski znajdziemy miasta, dla których rynek ubezpieczeń jest łaskawy. Najtańsze OC z dużych miast mają Kielce – średnio 630 zł. 10 złotych więcej płacą kierowcy z Opola i Rzeszowa. Jeśli chodzi o średnią wojewódzką najmniej płacą kierowcy z podkarpackiego (557 złotych) oraz świętokrzyskiego (571 złotych). Niezmiennie najwyższe ceny dostają kierowcy z Wrocławia, za polisę płacą średnio aż 883 zł. 833 zł za ubezpieczenie auta płacą gdańszczanie, a stołeczni kierowcy wydają średnio 809 zł.

Co ciekawe największe wzrosty cen dotknęły mieszkańców Rzeszowa, którzy po III kwartale płacą aż 13 proc. więcej niż na początku roku. Największy spadek cen odnotowali kierowcy z Białegostoku, za OC płacą o 8 proc. mniej. Wrocławianie płacą aktualnie blisko 7 proc. mniej, niż po pierwszym kwartale.

– Po czasach, kiedy podwyżki cen OC sięgały nawet 50 proc. nie ma śladu. Nie widać kolejnej wojny cenowej – podkreśla Sławomir Bilik, CEO Punkta. – Na cenę OC największy wpływ mają: wiek kierowcy, rodzaj paliwa, pojemność oraz wiek auta. Nie bez znaczenia jest również miejsce zamieszkania kierowcy. Niezmienną zasadą jest, że na niższe stawki za ubezpieczenie OC mogą liczyć mieszkańcy mniejszych miejscowości.

Największe miasta zawyżają średnią cenę ogólnopolską. Z analizy danych Punkty wynika, że składka OC w miastach poniżej 100 tys. mieszkańców jest nawet 8 proc. niższa, niż w dużych aglomeracjach w tym samym województwie. Największa różnica w cenie pomiędzy średnią wojewódzką za OC a średnią z wyłączeniem największych miast jest w woj. łódzkim. Kierowcy z mniejszych miejscowości z tego województwa płacą średnio o 8 proc. mniej niż kierowcy z Łodzi. Podobnie w przypadku województwa pomorskiego – tam, wyłączając ze statystyk kierowców Trójmiasta, średnia składka za polisę komunikacyjną jest niemal 7,5 proc. niższa, niż ta uwzględniająca zmotoryzowanych mieszkańców Gdańska, Gdyni i Sopotu.

Ubezpieczenia trafione w punkt: kto, za co, ile?

• Niezmiennie najwięcej za obowiązkowe OC płacą młodzi kierowcy, którzy średnio wydają więcej o nawet 640 zł od kierowców w wieku 55 lat i starszych
• Średnia cena OC w przedziale wiekowym 18-25 lat to 1238 zł
• Średnia cen OC dla kierowcy powyżej 55. roku życia – 598 zł
• Najniższa średnia składka dotyczy osób w związkach małżeńskich (619 złotych), a najwyższa osób samotnych (823 złote). W oczach ubezpieczycieli ci pierwsi, mający rodzinę i często przewożący samochodem swoje dzieci, zachowują o wiele większą ostrożność za kierownicą, niż single.

Link do pełnej wersji materiału – kliknij tutaj

We wrześniu wszyscy straszą nas wypadkami dzieci w szkole, złamanymi rękami i przy okazji nakłaniają do zakupu ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków – NNW. To typ ubezpieczenia, które masz najczęściej dodawane w pakiecie wtedy gdy ubezpieczasz mieszkanie albo możesz kupić je samodzielnie tańsze lub o lepszym zakresie odpowiedzialności. Pamiętaj – nie musisz korzystać z oferty grupowych ubezpieczeń NNW oferowanych w szkole.

Ubezpieczenie kupowane w szkole jest produktem, który przez niektórych rodziców wciąż jest uważany za obowiązkowy element wrześniowych wydatków. Zanim cokolwiek podpiszesz lepiej przejrzyj posiadane polisy. Z dużym prawdopodobieństwem masz NNW w ramach ubezpieczenia mieszkania lub domu.

Ofertę ubezpieczeń szkolnych NNW mają w ofercie praktycznie wszyscy działający na polskim rynku ubezpieczyciele. Składka w przypadku wykupienia takiego ubezpieczenia w szkole, to średnio ok. 30 – 40 zł za rok. Rodzic płacze i płaci, a zwykle w ogóle nie wie jaki zakres ubezpieczenia ma polisa. Trudno znaleźć szkołę, która przekazywałaby wszystkim rodzicom broszurę z ogólnymi warunkami ubezpieczenia. Oferta przygotowywana jest najczęściej dla konkretnej placówki edukacyjnej, a cena zależy np. o liczby ubezpieczanych zbiorowo uczniów. Wciąż stosowaną praktyką jest oferowanie rodzicom polisy jednego konkretnego ubezpieczyciela. No i rodzice nie mają możliwości negocjowania warunków polisy.

Rzecznik Finansowy zauważa, że oferty takiego ubezpieczenia wybierane są nie pod kątem ochrony, a dodatkowych bonusów dla szkoły: zniżki w ubezpieczeniach majątkowych, zniżki dla kierownictwa, czy nauczycieli. Jeśli każde z dzieci ubezpieczone jest na 10.000 zł, składka powinna wynosić ok. 20 zł rocznie. Tymczasem rodzice płacą zwykle ok. 30 – 40 zł.

Z NNW najczęściej wypłaca się odszkodowania za złamane ręce i nogi, także pobyt w szpitalu związany z wypadkiem. W ubezpieczeniu NNW możliwa jest kumulacja świadczeń. Inaczej mówiąc – jeśli mamy kilka polis NNW, to z każdej z nich otrzymamy wypłatę. Co więcej kupiona prywatnie polisy NNW jest całkowicie niezależna od odszkodowania otrzymanego z ZUS.

Sporym problemem może okazać się dla nas kwestia porównania konkretnych ofert. Największe firmy ubezpieczeniowe takie jak PZU czy Warta nie sprzedają ubezpieczeń NNW szkolnych przez internet. Wymagane jest spotkanie z agentem dlaczego, że jest dodawane do zwykłego ubezpieczenia na życie (opcja dodatkowa) albo ubezpieczenia domu. Ochrona obejmuje wtedy wszystkich domowników. Koszty zależą od wieku, stanu zdrowia, a także liczby innych ubezpieczeń kupionych w danej firmie.

Więcej na stronie Portalkonsumenta.pl

W popularnym carsharingu, by cieszyć się jazdą i nie przejmować dodatkowymi opłatami, musisz działać tak, jak wskazuje to regulamin danej firmy oraz “postępować zgodnie z zasadami ubezpieczyciela”. Kim jest ten ubezpieczyciel? Tego się nie dowiesz od razu, a uzyskanie odpowiedzi na to pytanie często jest bardzo trudne, bo firmy carsharingowe starannie to ukrywają. Niewiele firm podaje do publicznej wiadomości towarzystwa ubezpieczeniowe, z którymi współpracuje.

“Postępowanie zgodnie z zasadami ubezpieczyciela”, którego nie znamy

W regulaminach większości firm carsharingowych znajdziemy zapis, że wkład własny w pokrycie szkody będzie kosztował nas nie więcej niż 1000 zł. Warunkiem jest “postępowanie zgodnie z zasadami ubezpieczyciela”. Problem w tym, że niewiele wypożyczalni podaje do publicznej wiadomości towarzystwa ubezpieczeniowe, z którymi współpracuje. Zatem skąd mamy wiedzieć jak wyglądają warunki ubezpieczyciela? Te bez problemu znajdziemy dopiero w siedzibie firmy oferującej usługi carsharingu. 

W praktyce, by uniknąć przykrych niespodzianek, przed wypożyczeniem auta, powinniśmy udać się do siedziby firmy i oddać lekturze zapisów umów ubezpieczeniowych. By poznać zasady postępowania ustalone przez ubezpieczyciela trzeba znaleźć we wnętrzu samochodu dokumenty przeznaczone dla policji na okoliczność wypadku. Tam znajdziemy notkę dotyczącą towarzystwa ubezpieczeniowego i nałożonych na nas obowiązków. 

Auto na minuty pełne niespodzianek 

Decydując się na skorzystanie z usług carsharingu zaskoczeń może być jednak jeszcze więcej. Jeśli wynajmujemy auto z wypożyczalni Panek musimy wiedzieć, że na zgłoszenie szkody mamy tylko 60 minut od samego zdarzenia. Co jeśli w szoku nie wyrobimy się z poinformowaniem o wypadku w ciągu godziny? Z kolei jeśli wypożyczamy auto w 4Mobility, na początek zostajemy uspokojeni, że wszystkie samochody posiadają rozszerzone ubezpieczenie AC. Ale – w przypadku uszkodzeń nieobjętych ubezpieczeniem czy gwarancją producenta – to my ponosimy pełną odpowiedzialność za szkody i pokrywamy wartość całej naprawy. 

Innogy GO! jako jedna z niewielu firm wskazuje towarzystwo ubezpieczeniowe, z którym współpracuje. Dodatkowo otrzymujemy informację, że wszystkie pojazdy są objęte ubezpieczeniem OC, AC oraz NNW. Minusy? Na początku sierpnia w życie wszedł nowy regulamin, który uniemożliwia korzystanie z usług Innogy GO! osobom posiadającym prawo jazdy krócej niż pół roku i mających mniej niż 22 lata. Monitorowane są przejazdy użytkowników, a za rażące łamanie przepisów ruchu drogowego wyciągane konsekwencje (także pieniężne!). Jest też coś z czego możemy nie zdawać sobie sprawy – niezależnie od tego, czy wypożyczamy auto podczas mrozów czy kilkudziesięciu stopniowych upałów, przez cały rok jeździmy na oponach zimowych. 

Z kolei wybierając Traficar, tak, jak w przypadku każdej innej wypożyczalni, odpowiadamy za wyposażenie pojazdu oraz jego stan techniczny. W praktyce oznacza to, że zanim wsiądziemy do samochodu powinniśmy obejść go dookoła, każdą najmniejszą rysę na karoserii uwiecznić na zdjęciu, jego wnętrze poddać dokładnej kontroli i dopiero cieszyć się jazdą. Koszty napraw objętych naszą odpowiedzialnością to nie tylko koszty usługi czy części zamiennych, ale dodatkowe 35 proc. dla właściciela pojazdu. 

Carsharing w Krakowie

Kraków jest pierwszym miastem w Polsce, które zdecydowało się na wprowadzenie strefy czystego transportu. To też pierwsze miasto, w którym ruszył potentat polskiego systemu carsharingu klasy średniej – Traficar. Funkcjonuje on na rynku od drugiej połowy 2016 r. W lipcu 2019 r. doszło do przełamania najdłuższego w Polsce monopolu na rynku carsharingu – na krakowskich ulicach pojawił się Panek Carsharing, który stał się drugim operatorem w mieście. Od dłuższego czasu zapowiadane jest uruchomienie usługi wynajmu elektrycznych aut Kracar. To będzie możliwe gdy powstaną stacje ładowania. Kiedy? Nie wiadomo. 

Rynek carsharingu w Trójmieście 

W Trójmieście carsharing pojawił się w październiku 2017 roku. Usługa była dostępna w kilkunastu dzielnicach Gdyni, Gdańska i Sopotu. Aplikacja w zaledwie trzy miesiące zgromadziła tylu użytkowników, ile było ich po 1,5 roku w innych miastach Polski. Po sukcesie Trafficara, na początku tego roku, carsharingowe zaplecze Trójmiasta dopełnił MiiMove. Niesłabnąca popularność aut na minuty sprawiła, że od początku sierpnia, na trójmiejskich ulicach możemy zobaczyć także białe Toyoty z czerwonym logotypem Panek. Wynajmiemy je w Gdańsku, Gdyni, Sopocie, ale także na terenie tzw. „małego Trójmiasta” – w Rumii, Redzie i Wejherowie, a także Pruszczu Gdańskim.

Rynek carsharingu we Wrocławiu 

Miano pioniera carsharingu w Polsce przypada firmie Traficar, która zadebiutowała w październiku 2016 roku na terenie Krakowa. Niewiele osób jednak wie, że pierwszą w naszym kraju usługę współdzielenia samochodu udostępniła firma GoGet.pl, która na początku działalności oferowała… zaledwie 5 samochodów na minuty. W związku z tym, za kolebkę polskiego carsharingu, któremu szlaki przetarł GoGet.pl można uznać właśnie Wrocław. Dziś miejsce wspomnianej wypożyczalni zajmuje Traficar oraz Vozilla, która jest pierwszą w Polsce miejską wypożyczalnią aut elektrycznych. Co jeszcze ją wyróżnia? Fakt, że jedynym miastem w którym możemy ujrzeć auta pod tym szyldem, są wrocławskie ulice. 

Więcej przeczytasz też tu: mFind